یکمنش از خاطرات کودکی اش با زبانی قصه می کند که خواننده در لذت بردن از هر آن چه که راوی کیمیاگرانه می نویسد، خود را شریک احساس می نماید.آواز ملکوتی مادرکلان میمنه گی او و افسانه های پرماجرا از قلمش به گوش می رسند.

مجموعه ی منتخب داستان های نویسا، در سال 2003 به زبان فرانسوی تحت نام «Bonjour, Douleur!» در پاریس منتشرگردید. برخی از داستان هایش به زبان های آلمانی، انگلیسی، نارویژی و هالندی و ترکی نیز برگردان و چاپ شده اند.

سال تولدم را در حاشيه ى قرآن، حوت 1335 نوشتند. تبارم را نمي دانم. رهگذر كوچه هاى عشقم. سر بر زمين دارم. عشق اين نكته را به من آموخته است: « خاك پاى همه شو تا كه بيابى مقصود».

جنگ ها در کابل، نه تنها دارایی پدر را خاکستر می سازد، بل آنان را چند بار مجبور به تغیر محل اقامت می کند. محدودیت ها بر رشته های هنری نیز بیشتر و بیشتر می شوند.

نجف علی، در سال 1360 در دهکده ی «سبز چوب» ولسوالی جاغوری ولایت غزنی، چشم به جهان گشود. چون پدرش سرمعلم بود، علی پیش از سن شامل مکتب شد.

ليسه ی «سلطان محمود غزنوي» در قره باغ غزنی، آن روز به دست آتش سپرده شد. شاگردان ناگزیر باید با مکتب و آموزش وداع می کردند. اما پدر عبدالواحد نگذاشت که او از نعمت آموزش محروم شود.

کودک که بود می خواست دریور شود. امّا کتاب های قصه های مصور کودکان که پدرش از هر گاهی برایش می خرید، او را به سوی نقاشی و ادبیات متمایل ساخت. در کودکی جغرافیای منطقه را پا به پای خانواده اش پیمود.

افغانستان، که از اقوام مختلف متشکل است و در آن مشکلات اتنیکی و زبانی وجود دارد، تحمل همدیگر بسیار مهم است. درینجا، به خاطر نزدیکی و اتحاد آنها، نقش مؤسسات سیاسی و نهاد های مدنی توضیح میشود.